Hayıtbükü'den Görüntüler ve Anımsamalar

Hayıtbükü'nde geceler de çok hoş oluyor; güzel bir müzik ve orada kendiliğinden olan muhteşem bir manzara ile. Hayıtbükü'nde dolunaya denk gelmek benim için güzel bir şanstı. Akşamım elimde üçayakla, rüzgar tarafından gezdirilen bulutların arasından ortaya çıkan ayışığının düştüğü yerleri fotoğraflamakla geçti. Bir süre sonra da oturup Ortam Pansiyon'da çalan güzel müziği dinledim; Diana Krall ve Norah Jones. Birgün siz de Hayıtbükü'ne uğrarsanız geceleri ısınmak için siz de dağçayı için. Datça tarafında yetişen bitkinin üzerine kaynamış su konulup içiliyor. Ortam Pansiyon'un sahiplerinden Süleyman bey, asla vazgeçmeyeceğini söylediği yeşil limonlardan da bir dilim atıyordu her defasında fincanın içine. Aşçı bey, yeşillerin suyunun çıkmadığını, sarıların daha sulu olduğunu söylese de Süleyman bey, yeşil limondaki aromanın hiçbirinde olmadığını düşünüyordu. Gerçekten de farklı bir aroması var. İki aşçı, iki düşünce; bence ikisi de haklı.

Hayıtbükü'nde kaldığımız pansiyon; Ortam'da kahvaltı etmek büyük zevkti. Genelde otel ya da pansiyonlarda kahvaltı dahil ödemeler yaptığınızda uyandığınız sabah sizin için pek de neşelendirici olmaz. Belki de düşünce şudur; "Bu fiyata bizden bir de ağızlara layık kahvaltı beklemesinler!" Ama Ortam Pansiyon eşdeğer fiyatlı diğer pansiyonlara bu işin nasıl yapılacağını öğretecek bir yer. Tıpkı Adrasan'daki İkizler Pansiyon gibi. İkizler Pansiyon da temizliği, yemekleri ve fiyatıyla bizi çok memnun eden yerlerden birisiydi. Hala öyle mi bilmiyorum ama bundan iki üç sene önce oradan da çok mutlu ayrılmıştık. Ortam Pansiyon'da kahvaltıda bol taze domates ve bol taze biber, lezzetli peynirler ve zeytinlerle karşılaşabilirsiniz. Yanında da istediğiniz gibi pişirilmiş yumurta ile. Detaylandırmama gerek yok; kısacası temiz, taze ve doyurucu olduğunu söylemem yeterli.

Bir sabah, bu rutin lezzetli kahvaltının yerine, pansiyonun sahiplerinden Mahmut bey'in ailesinin bahçesine davet edildik; biz ve tatilde tanıştığımız iki çift. Zaten bizden başka sadece bir çift kalıyordu pansiyonda; ellili yaşlarında Alman bir çift. Diğer çift ise; Ortam'a sadece yemekleri için uğrayan, Hayıtbükü'nün tekneciler için bir cennet olduğunun farkında olan Hollandalı tekneci bir çiftti.
Bahçede yaptığımız kahvaltı ve geziden bahsetmeden önce bir ara vermek ve Alman çiftten bahsetmek istiyorum kısaca; Wolfgang ve Birgit'ten. Sanki benim ve Mert'in yaşlanmış halleriydiler. Sürekli sohbet ediyor, sohbet ettikçe şaşırıyor, şaşırdıkça daha da derin konulardan bahsediyorduk; sabah, öğlen, akşam... Tüm düşüncelerimiz aynı yola çıkıyordu. Onlar Almanya'da biz ise Türkiye'de yaşıyorduk, onlar ellibeş yaşlarında biz ise otuzlarımızdaydık. Okuduğumuz okullar, yaşadığımız çevre apayrıydı ama hayallerimiz, düşüncelerimiz, ideallerimiz, sıkıntılarımız, zevk aldığımız filmler, kitaplar, hepsi ortaktı. Onlardan birçok şey de öğrendik. Ayrılırken şunu hissettim ve söyledim: "Paul Auster'in romanından bir sahnede yer alıyormuşuz gibi hissediyorum."

Kahvaltı ve bahçeye döneyim: Mahmut beyin annesi ve eşi bize çiğ börekli güzel bir sofra hazırlamışlardı. Çay, sohbet, bahçede güzel bir gezi ve ardından pansiyona dönüş. Hayıtbükü'nden ayrıldıktan çok sonra, oradan çok uzakta bize bahçelerinden verdikleri mandalina ve narı yerken yine ağzımızda ve düşüncelerimizde güzel tatlar bıraktılar...