Tenedos

Bugün, Tenedos'ta geçirdiğim zamanı düşününce; "Hayatımın belki de bir ayı orada geçmiştir" dedim Mert'e. Güldü ve doğruladı. O kadar sık gittiğim nadir yerlerdendir Tenedos; hatta tek yerdir. "Nick Cave, Sonbahar, Eymir" başlıklı yazıma gelen yorumlardan sekizincisinde Onur Emre; "Ankara'dan ODTÜ bağlantılı olmayan çarpıcı, kayda değer güzellikler çıkarmak maharet ister." deyip şöyle devam etmişti: "Dolayısıyla Ankara'yı İstanbul'a her zaman yeğleyeceğini bildiğim yazarımız Başak'a hodri meydan demek istiyorum: Ankara'dan ODTÜ'ye ilişmeden ama; başka ne yazabilirsin? Mümkün müdür blog'unda Ankara kokenli iştah açıcı bir yazı daha görmek?" Ufak bir yazıyla Onur'a cevap vermiş, birkaç yeri sayıvermiştim. O zamandan beri İstanbul'a ve Ankara'ya bakış açım oldukça değişti ve değişiyor. Bir yeri seviyor olmama yol açan şeyin üst üste biriken anılarım olduğunu anladım. Şu an İstanbul'dayım ve anılarım artık burada birikiyor. Tamam İstanbul'un zorluklarından hoşlanmıyorum ama Ankara'ya her gidişimde oradan da uzaklaştığımı farkediyorum artık. Üstüne yeni anılar ekleyemediğim için aklımdaki Ankara bir yerde donakalmış şekilde bekliyor uzun zamandır. Her gidişimde Ankara gözüme daha kurak görünüyor.

Bu hafta sonu tüm arkadaşlarımızla Ankara'da en sevdiğim yerde; Kızılırmak sokaktaki Tenedos'ta buluştuk. Aslında arkadaşlarımla nerede olsam orası benim için en güzel yer olur ama Tenedos'un ayrı bir yeri var benim için. Tenedos, tek başıma gittiğimde de rahat edebildiğim tek yer. Bir şeyler okurken ya da penceresinden dışarıyı izlerken bir fincan kahve ya da gül kokulu çayından yudumlamak ve çalan güzel müziği dinlemek Ankara'da özlediğim nadir şeylerden artık.
Aslında Tenedos deyince aklıma ilk olarak yemekleri gelmiyor, daha çok müzikleri ve rahatlığı geliyor. Orada ne içsem ne yesem bana hoş gelecek. Tamam, bir zamanlar yediğim salatasının karın doyurmayacak kadar az olduğunu anımsıyorum. Bazen çayının soğuk geldiğini de anımsıyorum. Ama bunlar benim için önemli değil. Çünkü asıl olan orada bulunmaktır. Ama madem bu sitede lezzetin izini sürüyorum; o halde Tenedos'un mutluluk veren bir iki lezzetinden de bahsetmeliyim.

Bu fotoğraf "French Toast"un fotoğrafı. Mantar, tavuk ve salamdan oluşan bir karışım büyükçe bir ekmeğin üzerinde sunuluyor. Biz Mert'le salamsız yedik. Gerçekten çok lezzetli ve doyurucuydu. Üzerindeki kaşar kızarmış ve diğer malzemelere tadıyla eşlik etmişti. Üzerine biraz karabiber ve tamam. Harika!
Arkadaşımız Başak K.'nin yediği tavuk şinitzel ve meyveli krepten de bahsetmek lazım. Başak, Şinitzelin aslının tavuk değil et ile olduğunu ama burada yediği tavuk şinitzelin de lezzetli olduğunu belirtmemi istedi. Sunum ilk fotoğrafta sizin de gördüğünüz gibi çok şık ve renkli.

Meyveli krepin üzerindeki yeşil sos kivi sosu. Başak bu tatlıyı yeterince "tatlı" bulmadı ama bence şekeri yerindeydi. Krepin arkasında görünen de tiramisu. Tiramisu için şunu söyleyebilirim; çok daha güzel tiramisular yedim hatta pişirdim. :)
Salatasının ufaklığından bahsettim ama belirtmem gerekir ki; Tenados'un bazı pastaları o kadar büyük porsiyonlarda geliyor ki ne devam edebiliyor bitirmek için insan, ne de tabakta yarım bırakabiliyor pastayı.
Servis Tenedos'ta bazen yavaş olabiliyor ama Tenedos'a gelince acele etmenin bi anlamı yok! :) Çok yanlı bir yazı oldu benimki biliyorum ama Tenedos'u seviyorum, ne yapayım! :)

Tenedos'un bahçesinde oturmak da güzeldir güzel bir ankara gününde giriş katında zaman geçirmek de ama neden bilmiyorum alt katına pek alışkın değilim.
Tenedos'un farklı bir havası var. En büyük iki etkenden birisi çalan müzik, diğeri ise çalışanlardır; Tenedos'ta senelerdir çalışan aynı yüzler. Her gidişimde aynı yüzlerle selamlaşmak güzeldir. Ama acaba senelerce orada çalışmak nasıl bir duygudur? Nereye kadar aynı yerde çalışmaya devam edilir? Bu durum bana Paul Auster'ın romanından uyarlanan Smoke filmindeki Harvey Keithel'în oynadığı Auggie'yi ve onun tütün dükkanını anımsattı. Senelerce aynı yerde aynı işi yapmak. Sabah gelip kapıyı açmak. Rutin işleri yapıp bir fincan kahve içmek, belki yanında bir sigara. Güzel bir müzik ayarlamak, bir iki cümle bir şeyler okumak. Her zaman gelen yüzlerle sohbet etmek. Auster'da eksik olmayan rastlantısal kısımları da sadece onlar biliyordur. Aslında kendilerine sormak lazım; nasıl bir duygu olduğunu bunun.
İşte bunları düşünüp hissedebileceğim bir yer bulamadım henüz İstanbul'da. Ama bunun için zamana ihtiyaç var.

"The most precious things are lighter than the air"