Eminönü-Karaköy; Ufak Bir Gezi

Bir süredir Eminönü ve Karaköy'de Burcu ile yaptığım küçük geziden bahsediyorum. Murat Çeker ile tanışmama, güzel turta kalıpları almama vesile olan güzel geziden...
O gün, Burcu beni önce Karaköy Lokantası'na götürdü. Orada çok lezzetli bir yemek yedik ve sohbet ettik. Yemekler çok güzeldi ama ne yazık ki fotoğraf çekemedim çünkü oturduğumuz yer çok karanlıktı. Hafta içi öğle arasında oldukça kalabalık olan Karaköy Lokantasına hafta sonu Mert'le gittiğimizde lokantanın çok sakin olduğunu gördük.

Lokantadan sonra Burcu ile Mısır Çarşısı'nda gezdik. Mısır Çarşısını gezenler bilir, her şey aslında turistler için. Baharatları koklayarak, inceleyerek gezdikten sonra ikimizde 2 buçuk YTL'ye birer vanilya çubuğu aldık. Vanilya ile bir tatlı yaptığımda onun da fotoğrafını çekeceğim.
Mısır Çarşısı'ndan çıkınca mutfak eşyalarının satıldığı sokağı sorarak bulduk ve oradaki bütün dükkanlara girdik. Sokak rengarenk, kalabalık ve gürültülüydü ama nedense İstanbul'un bu karmaşasında kendimi hiç rahatsız hissetmedim. Dükkanlarda pasta süsleme malzemeleri, çeşit çeşit kalıplar, ölçü aletleri, boyalar, kesme ve çırpma aletleri, Arjantin drajeleri (Bunlardan aldık, yakında kullanırım bir yerlerde), mumlar, renkli kese kağıdından poşetler, boncuklar ve daha bir sürü şey vardı.

Burcu, Doruk ve Bulut'un yaş günleri için malzemeler aldı. Benim yazım da arkadaşım Doruk'un doğum gününe denk geldi. Dün de Bulut'un yaş günüydü. Her ikisine de mutlu, sağlıklı, neşeli yıllar diliyorum. Nice uzun, güzel senelere. :)
Eminönü'ne gitmeden önce kendinize yakın alışveriş merkezlerinde fiyat araştırması yapmanız sizin için iyi olacaktır çünkü bazı kalıplar marketlerde daha ucuz. Ama tabii diğer yerlerde bulamayacağınız bir çok şey var burada. Mutfak malzemeleri için bir cennet burası.

Mutfak ıvır zıvırlarını aldıktan sonra, sokakta ilerlerken burnumuz kahvenin muhteşem kokusunu aldı ve ayaklarımız yerden kesildi. Kokuyu takip edip Kurukahveci Mehmet Efendi'nin dükkanına ulaştık. İlk gördüğüm anda canım fotoğraf çekmek istedi. Hikayenin geri kalanını biliyorsunuz zaten; kafamı pencereden içeri sokup fotoğraf çekmeye çalışmam, sert Etiyopya kahvesinden almamız, kahve kokusunu içimize çekmemiz ve kahve kokusuyla sarhoş olmamız. Oradan ayrılıp Galata Köprüsü'ne yürüdük. Köprünün altı Burcu'nun da bahsettiği gibi güzelleşmiş. Yeni yerler açılmış. Tabii ben eski halini çok iyi bilmiyorum. Köprünün üstünde balıkçılar her zamanki gibi denizdeki balıkları kovalara doldurmakla meşguldü. Deniz o gün çok cömertti; tüm kovalar dolmuştu.
Güleryüzlü Burcu ile köprüyü geçince ayrıldık ve ben vapura bindim. Vapurda dışarıda bir yere oturdum ve etrafı izlemeye başladım, soğuk burnumu dondurdu. Sanırım İstanbul'a alışıyorum...