Nick Cave, Sonbahar, Eymir

Zaman sonbahar değilse hep sonbaharı beklerim.



Sonbaharda değişik bir rahatlama hissederim. Sanki doğa sakinler, etraf sakinler. Ben sakinlerim... Renkler güzelleşir. Gökyüzünün tonu değişir. Güçlenir. Işık değişir. Koku farklılaşır.
Ankara ve Bolu'nun sonbaharı çok güzel olur. Bolu'nunkini sadece içinden geçerken görürüm ama Ankara'nın sonbaharını senelerce yaşadım. Anıttepe'de büyüdüm ben. Kumrular sokaktaki kocaman ağaçların arasından, birikmiş kuru yapraklara basarak defalarca geçtim. Meclis Parkı'ndan geçip Botanik Park'a kadar defalarca yürüdüm; yağmurda, güneşte. Konutkent'te senelerce camdan dışarıyı izledim. Ve Eymir'e her defasında bayılarak gittim...
Çevresinde yürümek, tepelere çıkmak, gölün yanında yatıp ördeklerle kazları izlemek, balık ekmek yemek, üşürken zıplayarak yemek, serçelere ekmek atmak, sohbet etmek, etmeyip susup dinlemek, sakinlemek için...
Ankara'nın nesi farklı İstanbul'dan biliyor musunuz? Ne kadar yağmur yağsa da sonrasında bir parlaklık olur, güneş çıkar. Ne kadar soğuk olsa da her yer aydınlık ve nettir. İstanbul'da ise hep bir pus olur. Bir grilik. Kapalı, karanlık, kirli bir görüntü. Belki de bana öyle geliyor. Yağmur bile değişik yağar. Çoğu zaman yağıp yağmadığı anlaşılmaz bakınca İstanbul'da ama yürürken yüzünüze çarpar, arabanın camı ıslanır. Yoğunlaşmış nem mii, yağmur mu belli olmaz.
Ankara'ya son gidişimizde yine Eymir'e gittik. Hem de bir kaç defa. Henüz çok sararıp kızarmamıştı yapraklar ama olsun, kokusundan belliydi sonbahar. Buraya eskiden çektiğim bazı fotoğrafları da bulup koydum. Tam o hissi versin diye. Sonbaharın son zamanlarından. Umarım bir hafta sonu Yedigöller'e gidip sonbaharı dibine kadar yaşarız bu sene. O zaman işte güzel fotoğraflar koyacağım.
Eymir'de hafta içi kimse yoktu. Köpekler, serçeler ve biz vardık bir tek. Ördekler bile yoktu. Her zaman balık ekmek aldığımız yer kapalı olduğu için oradan önceki büfeden alıp, gölün yanına koydukları minderlerin üzerine uzandık. Serin bir rüzgar vardı ama parlak güneşte ısındık. Bazen üşümek de güzel.
Sürüyle serçe geldi yanımıza, hatta dibimize ve hatta üstümüze kondular. Ağzım kulaklarıma vardı benim. Hepsi de doydu tabii balık ekmeğin ekmeğiyle.
Eymir'de Norveç uskumrusunu pişiriverip ekmeğin arasına atıyorlar ve:
"Soğan?"
"Evet, biraz lütfen."
"Limon, biber?"
"Evet"
"Kekik?"
"Evet, evet, evet..."
Ve yanında buz gibi bira. Mutluluk.
Sonra bir yarım ekmek daha... Ekmeklerin büyük kısmı serçelere.




Her mevsim Nick Cave dinlerim ben, her ay, her hafta. Senelerdir. Şu an bile. Nedense güzün daha fazla dinlerim. Nick Cave benim en sevdiğim müzisyendir. O kadar etkileyici bir sesi var ki bazen tüylerim diken diken olur. Bazen mutlandırır, bazen üşütür ama çoğu zaman hüzünlendirir. Bazen rahatlatır; öyle sinirli söyler ki şarkıyı, o kadar gerilir ki müzik, şarkı bitince rahatlarım. Şarkı sözleri de sesi kadar etkileyicidir.
Nick Cave and The Bad Seeds'in tüm albümlerine bayılırım. Hiç bir şarkısını ayırt edemem. Benim için birinci sıradadır.
Hayatımda yaşadığım en güzel şeylerden biri de Nick Cave konseriydi. İzlediğim en güzel konserdi. Yağmur altında.... Hala gülümsüyorum. Umarım bir kez daha izleyebilirim...



Bir sonbaharda, Eymir'deysem, Nick Cave de kulağımdaysa...