Çiya Çiya Çiya... (55)

"İstanbul'un 100 Lezzeti" isimli listeyi takip etmeye mayıs ayında başlamıştım. Listeden ilk gittiğim yer, Çiya olmuştu. Bu ilk tecrübemde oturduğumuz yerdeki ışığın azlığı fotoğrafları istediğim gibi çekmeme engel olmuştu. O zamandan beri ışıksız ortamlarda çekmek zorunda kaldığım bazı fotoğraflar; ilk başta da Çiya fotoğrafları hep aklıma takıldı. Bu gidişimizde fotoğraflarını daha iyi çekmeye çalıştım ama oturduğumuz yere ancak tatlılara geçtiğimizde güzel güneş ışığı gelebildi. Yine de kendimi biraz daha iyi hissediyorum. Bir diğer güzel yanı da bu kez daha farklı yemeklerin fotoğraflarını çekebildim.

Yemeğe çorbayla başlanmasının nedeni mideyi sonrasında gelen yemeklere hazırlamakmış. Hem uzun süredir boş kalan mideyi en başından sindirimi zor bir yiyecekle yormamak için hem de mide ısısını ayarlamak için çorba ile yemeğe başlamak gerekirmiş. Çiya'ya gitmeden önce sitesine günün menüsünü görmek için göz attığımda; "Ayran Aşı" dikkatimi çekmişti. İçinde yarma buğday, pancar ve yarpuz olduğu yazıyordu. Yarpuz, nane türünden, mor çiçekli, güzel kokulu bir bitkiymiş. Bu yemek Van yöresine aitmiş. Tadını çok beğendim. Oldukça doyurucu bir çorbaydı.
Çiya'nın salata bölümü benim en sevdiğim bölüm. Zahter, turp otu, semizotu salataları, sarma, minik küre şeklindeki bulgur köfteleri, muhammara gibi bir çok çeşit var. Bu kez ilk olarak kayakoruğu yedim burada. Ekşimsi, tuşumsu bir tadı vardı. Bazen humusu biz de evde yapıyoruz ama nedense yediğim en güzel humus Çiya'nın humusu.
Geçen sefer felafelin ne olduğunu anlatmamışım. Felafel; bakla, nohut, kişniş, maydanoz, soğan ve sarımsak ile yapılıyormuş. Eşim Mert bu yemeği ODTÜ'den anımsıyor. Bir zamanlar Filistinli bir öğrenci ODTÜ'de felafel satarmış; "Vejetaryen Köfte" adıyla. Bir kaç sene önce araştırdığımda bir tarif bulmuş ve annemle pişirmiştik. Bulduğum tarifte bakla yoktu. Ana maddesi çiğ nohuttu. Nohut bir gece suda bekletilip haşlanmadan robottan geçiriliyor, un haline getiriliyor ve diğer malzemelerle karıştırılıp köfte yapılıyor. Çiya'da felafeli güzel yapıyorlar. Görünümü et köftesi gibi oluyor ama tadı çok değişik tabii ki. Ve bence çok daha lezzetli.
Pazı Borani de oldukça lezzetliydi. Pazı; soğan, salça ve börülceyle pişirilmiş ve üzerine yoğurt gezdirilmişti. Çiya'da yemekler bol zeytinyağlı, bol salçalı ve oldukça tuzlu. Mantar kavurma ise aralarında en yağlısıydı sanırım. Lezzetliydi ama benim için biraz fazla yağlıydı.
Biz yemekleri bitirdiğimizde masaya sonbaharın güzel güneş ışığı ile birlikte zahter çayı ve tatlılar geldi. Zahter beni çok rahatlatıyor. Gittiğinizde mutlaka için. Siz unutsanız bile kibar garsonlar size isteyip istemediğinizi soracaklardır.
Tatlıları küçük miktarlarda istedik ki bir kaç çeşit birden deneyebilelim. Birincisi tabii ki her gittiğimizde yediğimiz kabak tatlısıydı. Bu tatlı önceki yazımda da bahsettiğim gibi alışık olduğumuz kabak tatlısından değişik. Oldukça emek isteyen bir tatlı. Kireç; kabağı şeffaflaştırmış ve sertleştirmiş. Üzerindeki tahin ve cevizle birlikte çok uyumlu bir tad ortaya çıkmış.
Bu tatlı, Hatay ve Mersin civarında yapılıyormuş. Dün Mersinli bir arkadaşım, bu tatlının aslında oturulup tabakta yenilecek bir tatlı olmadığını anlattı. Dolayısıyla; tahinle ve cevizle servis edilmezmiş. Tutmanız için bir kağıt parçasının arasına konulup ikram edilirmiş ki; gezerken kıtır kıtır yenilebilsin. Dün Mert'in babası da Mersin'den getirmiş bizim meraklı olduğumuzu duyunca. Silifke Caddesi üzerinde ev yemekleri ve tatlıları yapan üç bayanın işlettiği bir yerden almış. Değişik reçeller ve tatlılar yapıyorlarmış. İçi cevizle doldurulmuş kuru incir reçeli, kiraz reçeli, ham ceviz reçeli, mantı ve su böreği gibi lezzetler varmış burada.

Buranın ismini öğrendiğimde yazıma yorum olarak ekleyeceğim bu bilgiyi. Şimdilik burayı bulabilmeniz için tek bilgi; Mersin'in Silifke Caddesi üzerinde, ilkokulun karşısında olması. Mersinli kabak tatlısının da tadına baktık. Mersin'den gelen daha şekerli ve ekşiydi. Demek; Hataylılar tahini akıl etmişler.
Domates tatlısının; sırık domates, badem, susam, kaymak, limon ve şekerle yapıldığı yazıyor sitede. Gelen domates tatlısında ben susam ve bademe rastlamadım ama tadı çok ilginç ve güzeldi. Hani çok çok yenilebilecek bir tatlı değil ama hoş bir lezzeti var. Bir parça kaymakla birlikte servis edildi.
Bir de güveçte servis edilen incir tatlısından bahsetmem lazım size. İsmi; "Teleme-İncir Dondurması". Kaynatılıp kendi kendine soğutulmuş süt ve dövülmüş kuru incir ile yapılan bu tatlının içinde incirin şekerinden başka şeker olmadığı için diğer tatlılardan önce yenilmesi gerekiyormuş. Diğer tatlıları yedikten sonra bu tatlının tadı alınmıyor. İlginç bir tatlı. Dondurma dediğine bakıp bildiğiniz dondurmalara benzediğini düşünmeyin. Yumuşak bir kıvamı var ve dondurma kadar soğuk değil. Tadına baktığımda nedense ılık olarak yenildiğinde daha hoş olabileceğini düşündüm. Benim gibi çok şekerli tatlılardan hoşlanmıyorsanız deneyebilirsiniz ama bir tatlının çok şekerli olması gerektiğini düşünüyorsanız bu incir tatlısı sizi tatmin etmeyebilir.
En son demirhindi şerbeti ile reyhan şerbetini içtik. Demirhindi kelimesinin aslı "temr-i hindi"ymiş. Hint hurması da denilirmiş. Demirhindi şerbeti; boyu yirmibeş metreye ulaşan bir ağacın meyvesinden yapılıyormuş. Ben tadını beğendim. Ufak bardaklarda ikram edilen bu şerbetler sanırım yemeğin üstüne içildiğinde mideyi rahatlatıyor. Reyhan şerbeti ise benim favorim oldu. Harika bir tadı var. Reyhanı oldukça sık kullanıyordum ama hiç şerbetini içmemiştim.

Bir Çiya ziyaretinden sonra yine aynı şeyi düşündüm: "İstanbul'da özleyeceğim tek şey Çiya olurdu."